Aby zapisać się na listę naszego newslettera, prosimy podać swój adres email:

 

Wyszukiwarka e-Polityki :

 

Strona Główna  |  Praca  |  Reklama  |  Kontakt

 

   e-Polityka.pl / Artykuły - Świat / Europa Zachodnia / Parlament Europejski - uprawnienia i struktura wewnętrzna               

dodaj do ulubionych | ustaw jako startową |  zarejestruj się  

  ..:: Polityka

  ..:: Inne

  ..:: Sonda

Czy jesteś zadowolony z rządów PO-PSL?


Tak

Średnio

Nie


  + wyniki

 

P - A - R - T - N - E - R - Z - Y

 



 
..:: Podobne Tematy
Parlament Europejski - uprawnienia i struktura wewnętrzna 

01-06-2004

  Autor: Agata Motyl

Parlament Europejski jest największym wielonarodowym parlamentem na świecie (reprezentuje 370mln obywateli). Prawne wytyczne działalności Parlamentu Europejskiego zawarte są w czterech aktach prawnych: Jednolitym Akcie Europejskim (1986), Traktacie o Unii Europejskiej (1992), Traktacie Amsterdamskim (1997), Traktacie Nicejskim (2000). 13 czerwca po raz pierwszy wybierzemy część jego składu. Dziś rozpoczynamy cykl artykułów, w których postaramy się przybliżyć Państwu podstawowe informacje dotyczące tej nowej w polskim pejzażu politycznym instytucji.

 

 

Parlament składa się z 626 członków (w Traktacie Nicejskim liczba ta została zwiększona do 732, Polska ma do obsadzenia 50 mandatów). Podział miejsc jest proporcjonalny do liczby ludności, kadencja trwa 5 lat. Pierwsze demokratyczne wybory odbyły się w 1979 roku. PE pracuje w trybie sesyjnym, sesje plenarne odbywają się w Strasburgu, sesje dodatkowe - w Brukseli.

STRUKTURA WEWNĘTRZNA
W PE działa Prezydium, Komitety i Grupy polityczne.

Prezydium:
Prezydium składa się z przewodniczącego, 14 zastępców (wiceprzewodniczących) i 5 kwestorów (doradców). Członkowie Prezydium wybierani są na 2,5 roku w tajnych wyborach. Prezydium podejmuje decyzje finansowe, organizacyjne, administracyjne związane z działalnością PE. Obecnie przewodniczącym PE jest Irlandczyk, Pat Cox.

Komitety PE:
W obecnie urzędującym Parlamencie działa 19 stałych, wyspecjalizowanych komitetów: spraw zagranicznych i bezpieczeństwa, rolnictwa, rybołówstwa i rozwoju wsi, budżetu, gospodarki, waluty i polityki przemysłowej, energii, badań naukowych i technologii, stosunków gospodarczych z zagranicą, prawa i praw obywatelskich,  spraw socjalnych, zatrudnienia, środowiska pracy, polityki regionalnej, transportu i ruchu turystycznego, problemów ekologicznych, ochrony zdrowia ludności i ochrony konsumentów, młodzieży, kultury, oświaty i mediów, rozwoju i współpracy, swobód obywatelskich i spraw wewnętrznych, kontroli budżetu, instytucjonalny, regulaminowy - kontroli wyborów i zagadnień immunitetu, praw kobiet, petycji.
Istnieje też możliwość powoływania podkomitetów (w konkretnych sprawach) i komitetów dochodzeniowych (w ramach uprawnień kontrolnych).

Grupy (Frakcje) Polityczne:
Deputowani PE dzielą się na grupy polityczne według poglądów, a nie według kraju otrzymania mandatu. Obecnie istnieje 7 takich frakcji i grupa deputowanych niezrzeszonych. Żeby stworzyć grupę konieczne jest min. 29 członków z jednego państwa, 23 z dwóch państw, 18 z trzech, 14 z czterech lub więcej. Przewodniczący frakcji ma prawo przedstawiania stanowisko grupy na sesjach plenarnych i uczestniczy w konferencji przewodniczących.


UPRAWNIENIA PE:

Kontrolne:
Parlament kontroluje prace Prezydencji. Na początku kadencji kraj członkowski zaczynający prezydencję przedstawia wytyczne swoich działań (swoisty plan do zrealizowania), którego wykonanie pod koniec kadencji ocenia Parlament. Deputowani mają prawo interpelacji, a ministrowie - uczestnictwa w ważnych debatach.

W ramach swoich uprawnień kontrolnych PE powołuje na czas swojej kadencji  ombudsmana- rzecznika praw obywatelskich, do którego można składać skargi na działalność instytucji europejskich (oprócz Trybunału Sprawiedliwości). Skargę mogą złożyć zarówno osoby fizyczne, jak i prawne.

PE kontroluje wykonanie budżetu przez Komisję i ma prawo zażądać od niej, aby podjęła konkretną inicjatywę legislacyjną w sprawie uznanej przez PE za ważną. Szeroko stosowane są też konsultacje.


Uprawnienia w procesie legislacyjnym:
W procesie legislacyjnym można wyodrębnić cztery procedury.

Konsultacje (jedno czytanie)
Komisja Europejska przedstawia PE propozycję do konsultacji. Taka konsultacja nie jest wiążąca, jest jedynie wyrażeniem woli zmian przez PE. Akt przyjęty przez Radę UE może nie uwzględniać wytycznych PE. Stosuje się ją m.in. w najważniejszych sprawach polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, wspólnej polityki rolnej, zbyt dużego deficytu budżetowego, harmonizacji podatków pośrednich, konkurencji, przemysłu, obywatelstwa UE oraz przy niektórych zagadnieniach z zakresu transportu i komunikacji.

Wyrażenie zgody czyli zatwierdzenie
Przed podjęciem decyzji Rada UE zwraca się do Parlamentu o wyrażenie zgody absolutną większością głosów. PE taką zgodę wyraża lub nie, nie ma jednak możliwości modyfikowania projektu, poprzez wprowadzanie doń własnych poprawek. Taka procedura jest stosowana w sprawach dotyczących stowarzyszenia z państwami trzecimi, rozszerzenia Unii o nowe państwa, ujednolicenia ordynacji wyborczej do PE, określenia zadań, organizacji i koordynacji funduszy strukturalnych. W ramach tej procedury Parlament określa zadania Europejskiego Banku Centralnego oraz nakłada sankcje za uporczywe łamanie praw podstawowych przez państwa członkowskie.

Współpraca
Procedura współpracy przewiduje podwójne czytanie projektów - Komisja składa PE propozycje legislacyjną, w celu wyrażenia opinii, co Parlament czyni. Wspólne stanowisko Rady UE przyjmowane jest kwalifikowaną większością głosów i następnie przekazywane PE. Parlament ma trzy miesiące (tzw. drugie czytanie) w trakcie których może przyjąć wspólne stanowisko (większością kwalifikowaną - wtedy wraca ono do Rady UE, która uchwala akt prawny), odrzucić lub wprowadzić poprawki. W przypadku odrzucenia Rada UE może uchwalić akt wyłącznie jednomyślnie. W sytuacji, kiedy PE wprowadza poprawki i przekazuje swoje stanowisko Komisji, która ma miesiąc na wprowadzenie ew. zmian. Przedkładając swoje stanowisko Komisja musi wypowiedzieć się na temat poprawek parlamentarnych, których nie poparła. Jeżeli Komisja uwzględnia poprawki PE, wówczas do uchwalenia w Radzie UE wystarcza kwalifikowana większość głosów; jeżeli je odrzuci, konieczna jest jednomyślność. Procedura ta jest stosowana w spawach związanych z unią gospodarczą i walutową.

Współdecydowanie (procedura potrójnego czytania)
Przebiega podobnie do procedury współpracy, jednak po drugim czytaniu, jeżeli PE odrzuci wspólne stanowisko absolutną większością głosów i zaproponuje zmiany, wówczas akt wędruje do Rady UE, gdzie odbywa się drugie czytanie. Jeżeli Rada UE przyjmie zmiany w przeciągu trzech miesięcy, to akt prawny jest uznawany za uchwalony, jeżeli jednak tak się nie stanie, zwoływany jest Komitet Pojednawczy, którego celem jest wypracowanie kompromisu. W jego skład wchodzą członkowie PE i Rady UE. w trakcie trzeciego czytania uzgadniają oni tekst aktu, który zostaje uchwalony kwalifikowana większością członków Komitetu i absolutną członków PE. PE i Rada UE muszą zaakceptować wspólne stanowisko w ciągu sześciu tygodni, inaczej projekt upada. Podobnie dzieje się w sytuacji, kiedy Komitet Pojednawczy nie wypracuje kompromisu.

Procedura ta jest stosowana w zakresie spraw dotyczących obywatelstwa, swobody przepływu pracowników, swobody działalności gospodarczej, cudzoziemców i dyskryminacji ze względu na narodowość, środowiska, badań, transportu, zdrowia publicznego, kultury, Europejskiego Funduszu Socjalnego i innych.

 

  drukuj   prześlij na email

  powrót   w górę

Tego artykułu jeszcze nie skomentowano

Copyright by (C) 2007 by e-Polityka.pl - Biznes - Firma - Polityka. Wszelkie Prawa Zastrzeżone.

Kontakt  |  Reklama  |  Mapa Serwisu  |  Polityka Prywatności  |  O nas


e-Polityka.pl