Przed rokiem, w wyniku pomarańczowej rewolucji, Ukraina rozluźniła więzy dzielące ją z Rosją. Podziały polityczne na linii Kijów-Moskwa zostaną niedługo przypieczętowane powstaniem nowej granicy. Tym razem w sensie fizycznym. Ukraina przystąpiła już do związanych z tym prac budowlanych.

Pobicia polskich obywateli, gazociąg pod dnem Bałtyku..., a teraz kolejne napięcie w stosunkach polsko-rosyjskich. Tym razem za pretekst posłużyło mięso. Oczekiwanego ocieplenia nie przyniosło powołanie na ministra spraw zagranicznych Polski byłego ambasadora w Moskwie Stefana Mellera. Łamiąc porozumienie z Unią Europejską Rosja mści się za pomarańczową rewolucję i niepożądane wypowiedzi prezydenta-elekta Lecha Kaczyńskiego. Podobnie postępuje z innymi państwami regionu.

Przez dwa ostatnie miesiące 2004 roku byliśmy świadkami doniosłych wydarzeń, jakie miały miejsce na Ukrainie. Trudno w dniu dzisiejszym przewidzieć wszystkie skutki tzw. „pomarańczowej rewolucji”, która rozpoczęła się 22 listopada, po zarzutach sztabu wyborczego Wikotora Juszczenki o sfałszowanie wyników drugiej tury wyborów prezydenckich. Dzięki niej jednak kryzys polityczny nabrał rozgłosu poza granicami Ukrainy i zyskał międzynarodową rangę.

Od kilku dni litewskie media i społeczeństwo żyją katastrofą rosyjskiego myśliwca SU-27, który rozbił się 15 września w okolicy Kowna. Spekulacje dotyczące tego zdarzenia nie ustają, mówi się nawet o początku poważnego dyplomatycznego skandalu między Litwą a Rosją.

Priorytety polskiej polityki zagranicznej to sojusz z USA i wsparcie dla przemian na Ukrainie. O konieczności poprawy stosunków z Rosją i wielkimi krajami Europy wspominali tylko nieliczni. No to teraz mamy za swoje.

Od jakiegoś czasu jesteśmy świadkami częstych oskarżeń o antyrosyjskość, padających z Moskwy pod adresem państw byłego bloku wschodniego. Nie jest to może kłamstwo, gdyż mniej lub bardziej uzasadnione przypadki tzw. rusofobii rzeczywiście występują, jednakże słowa Rosjan są zdecydowanie przesadzone, Uderza wręcz, iż w prasie rosyjskiej dość regularnie pojawia się teza, jakoby historia Polski, Gruzji, Ukrainy czy republik nadbałtyckich była świadomie fałszowana. Jaka jest tego przyczyna?

Po przemianach w Europie Środkowej na początku lat 90-tych była przestrzeń Związku Radzieckiego, a w tym przede wszystkim Rosja, pogrążyła się w politycznym i gospodarczym chaosie. Rosyjska polityka zagraniczna, niekonsekwentna i niespójna za rządów Borysa Jelcyna, stał się utrapieniem dla jego następcy Władimira Putina. Nowy rosyjski prezydent musiał utrwalić na Zachodzie wizerunek pragmatycznego, konsekwentnego przywódcy, gwarantującego stabilność kraju i reprezentującego swoją ojczyznę na arenie międzynarodowej w ramach ogólnie przyjętych norm światowego współistnienia.

W pierwszym tygodniu marca obchodzono 35. rocznicę traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, jednak myśl o działaniach takich państw jak Iran czy Korea Północna nie pozwalała na spokojne świętowanie. Do dymisji podał się prokurator Sądu Specjalnego dla Sierra Leone, pierwszego na świecie trybunału, gdzie krajowi sędziowie z objętego jurysdykcją kraju pracują ręka w rękę z zagranicznymi kolegami. A w Nowym Jorku na doroczne posiedzenie zebrała się Komisja ds. Statusu Kobiet.

Al-Jazeera to jedyna stacja telewizyjna na Bliskim Wschodzie, o której można było mówić, że jest stosunkowo niezależna. Można było, gdyż wkrótce ma się to zmienić.

"Seksskandal". To niemile brzmiące słowo już po raz kolejny było motywem dominującym tydzień w świecie ONZ. Weteran holenderskiej polityki, były premier Ruud Lubbers, odszedł w niesławie ze stanowiska Wysokiego Komisarza ds. Uchodźców z powodu oskarżeń o molestowanie podwładnej. Dalekie od zakończenia jest dochodzenie w sprawie wykorzystywania miejscowych kobiet i dziewczynek przez Błękitne Hełmy w Kongo, a tymczasem pierwsze oskarżenie o gwałt zostało skierowane przeciw członkom misji ONZ na Haiti.