Jak pokazał trzeci tydzień lutego, ONZ dysponuje już niezbitymi dowodami na akty potwornego ludobójstwa, do jakich wciąż dochodzi w sudańskim regionie Darfur. Najwyżsi urzędnicy sugerują, by przekazać sprawę do Międzynarodowego Trybunału Karnego, władnego sądzić nawet urzędujące głowy państwa. Ale czy w Radzie Bezpieczeństwa nie zabraknie woli politycznej? Czy dysponujące prawem weta Chiny i Rosja zdecydują się porzucić swoich coraz bardziej kłopotliwych sojuszników z Chartumu?

Zabicie Asłana Maschadowa, ostatniego prezydenta wolnej Czeczenii lub, jak wolą prokremlowskie media, międzynarodowego terrorysty i bandyty rzuci się zapewne cieniem na sytuację na Kaukazie, a i zapewne w całej Rosji. Bo też nie może być inaczej. Dla tych Czeczeńów, jak pozostający na emigracji Ahmed Zakajew, którzy będąc niepoprawnymi optymistami, wierzyli jeszcze w jakąś możliwość porozumienia z rządem Putina, jest to cios, po jakim jakiejkolwiek wątpliwości co do polityki rosyjskiej mieć nie można.

Drugie kadencje amerykańskich prezydentów są przez nich zazwyczaj traktowane jako ostatnia szansa na zapisanie się złotymi zgłoskami w podręcznikach historii. Głównym celem prezydenta George'a Walkera Busha było i jest rozbicie tzw. osi zła. Atak na Irak, jako najsłabsze ogniwo osi, miał być testem sprawdzającym, na ile skuteczne jest zastosowanie siły zbrojnej. Można dyskutować, czy test się powiódł, czy też nie; w każdym razie Irak jako "państwo zbójnicze" przeszedł do annałów historii. Na celowniku pozostały dwa kraje - Iran i Korea Północna. O ile KRLD Bush się boi, bowiem nie wiadomo, jaki jest faktyczny potencjał militarny tyranii Kima, o tyle amerykańscy neokonserwatyści powoli zaczynają przebąkiwać o ataku na Iran, co może być początkiem ofensywy ideologicznej, poprzedzającej atak militarny. Czy faktycznie byłoby to rozwiązanie optymalne?

Obecna struktura narodowa i nacjonalizm rozkwitają w Rosji głównie z powodu polityki poprzedniego reżimu. Była ona w gruncie rzeczy antynacjonalistyczna, ale na pewno nie była antynarodową. Postępując w ten sposób zostało mimowolnie stworzone pole polityczne sprzyjające nacjonalizmowi.

Pierwszy tydzień roku 2005 upłynął w świecie ONZ pod znakiem Afryki. Na jaw wyszły kolejne kompromitujące fakty dotyczące wykorzystywania seksualnego nieletnich mieszkanek Demokratycznej Republiki Kongo przez stacjonujące tam Błękitne Hełmy. Tymczasem Republika Środkowoafrykańska jako trzecie państwo w Afryce i zarazem na świecie poprosiła prokuraturę Międzynarodowego Trybunału Karnego o sprawdzenie, czy na jej terenie nie popełniono ściganych przez MTK zbrodni. 

Prawie 16 lat temu wraz rozpadem Związku Radzieckiego skończyła się era supermocarstwowości Moskwy. Jednakże nie można było się spodziewać tego, że Rosja tak z dnia na dzień pogodzi się z utratą kontroli nad tak znacznym terytorium i nie będzie chciała odbudować swojej dawnej pozycji. Dziś rosyjskie władze nawet nie próbują ukryć swoich aspiracji, by kontrolować byłe republiki radzieckie, co zyskuje nawet poparcie opinii publicznej, która zgodziła się na to, by w marcu zeszłego roku prezydentem byłego mocarstwa po raz drugi został Władimir Putin.

Po przedłużonej świąteczno-noworocznej przerwie wznawiamy naszą Kronikę ONZ. Dziś zapraszamy do zapoznania się z najważniejszymi wydarzeniami ostatniego tygodnia minionego roku. A już wkrótce relacje z tego, co w ONZ działo się od początku roku 2005, a także wydania specjalne: poświęcone usuwaniu stutków azjatyckiego tsunami oraz prezentujące obsadę najważniejszych stanowisk NZ na progu Nowego Roku.

Zgodnie z porozumieniem zawartym pomiędzy państwami WNP, Rosja przejęła wszystkie zobowiązania finansowe ZSRR. Równocześnie otrzymała ona w spadku wszystkie długi innych państw wobec ZSRR i jego własności za granicą, złożonych w większości z budynków przedstawicielstw dyplomatycznych. ZSRR był bardzo szczodrym kredytodawcą i w ramach bratniej pomocy udzielanej dla wielu państw Afryki, Azji i Ameryki Południowej wydał zawrotne sumy, które poszły na popieranie "postępowych reżimów". W 1990 roku 61 państw było dłużne ZSRR 142 miliardów dolarów. ZSRR z kolei był winien 71 miliardów dolarów. Bilans okazał się dodatni, ale postsowiecka rzeczywistość wyglądała inaczej.

Wydarzeniem tego tygodnia była środowa prezentacja raportu panelu ekspertów, opracowującego projekt największej od początku istnienia ONZ reformy Organizacji. Wśród propozycji znalazło się m.in. poszerzenie Rady Bezpieczeństwa i Komisji Praw Człowieka, a także przeprowadzenie gruntownego przeglądu kadr ONZ.

Istnieje spór na temat tego, jakim krajem jest Rosja u progu XXI wieku. Państwo to bez wątpienia przeszło znaczące przemiany w przeciągu ostatnich piętnastu lat. Różnie interpretuje się kierunek tych przekształceń, zgodnie jednak wskazując na ich niepełny charakter. Wydaje się, że uzasadniona będzie teza, iż Moskwa wciąż jedną nogą tkwi w grobie komunizmu. Gdzie jednak postawi drugą nogę?