Artykuł prof. Ryszarda Legutki „Jałowość i resentyment” w dzienniku Rzeczpospolita - 25.01.2006, wprowadził mnie w dość duże zakłopotanie. Moje rozterki wynikają stąd, że bardzo szanuję poglądy Pana Profesora, a na jego opinie powołuję się często w moich tekstach. Dziwię się zatem, że człowiek o tak szerokiej i dojrzałej, nieprzeciętnej wręcz świadomości społeczno-politycznej może patrzeć na pewne procesy w sposób tak płytki i tym samym czynić ze swojego wywodu manifest programowy na rzecz jednego tylko stronnictwa. Tym razem nie mogę zatem podpisać się pod tezami wygłaszanymi przez Pana Profesora, lecz muszę jego refleksje poddać zdecydowanej polemice.

„Rzeczpospolita” sugeruje, że liderzy PiS są znudzeni postawą LPR i Samoobrony. Zapowiadają, że złożą wniosek o samorozwiązanie Sejmu. PO uważa, że jest to kolejny blef.

Rząd zaproponował właśnie związkom zawodowym i pracodawcom negocjacje nad paktem społecznym . Prawdopodobnie chodzi o szerokie porozumienie rządu, związków zawodowych i organizacji pracodawców określające kluczowe kierunki rozwoju państwa i gospodarki.

Po „pomarańczowej rewolucji” stosunki polsko-ukraińskie przeszły do porządku dziennego w obydwu stolicach. Polska była zaabsorbowana wyborami parlamentarnymi, a następnie prezydenckimi. Dużo wysiłku pochłonęły negocjacje w sprawie budżetu europejskiego. Ukraina z kolei nieustannie była targana przez wewnętrzne spory polityczne. Na dodatek kłody pod nogi rzucała Rosja. W 2005 roku odbyło się kilka spotkań na różnych szczeblach. Organizowano konferencje na temat pomarańczowych zmian na Ukrainie, podpisano kilka umów międzyrządowych. Większe ożywienie w kontaktach oficjalnych można zauważyć w ostatnich tygodniach.