W weekendowej Rzeczpospolitej opublikowano artykuł dwóch autorów o agencie SB „Delegat”, który był bardzo aktywny i pożyteczny z punktu widzenia komunistycznej bezpieki w Polsce. Miał on częstą styczność z wysoką hierarchią kościelną, jak i z szefostwem solidarności – z Lechem Wałęsą na czele. O tej specyficznej pożyteczności „Delegata” ma szczególnie świadczyć bogaty raport, jaki dostało ówczesne MSW z pielgrzymki delegacji Solidarności do papieża Jana Pawła II w 1981 roku. Bardzo szybko sprawa agenta stała się naczelnym newsem we wszystkich mediach.

„Trzeba by się wszystkiego wyprzeć. Własną robotę własnymi potargać rękami.” „Prawda to prawda, on ma nasze listy. A tam są takie rzeczy…” Wielbiciele Trylogii zapewne rozpoznają słowa księcia Janusza Radziwiłła, miotającego się pomiędzy utrzymaniem kursu zapoczątkowanego zdradą i sojuszem z Karolem Gustawem, królem Szwecji, a przystąpieniem do konfederatów i podjęciem razem z nimi oporu przeciwko najeźdźcy. Ale wyjątkowo pasują one do wydarzenia, które ostatnio zbulwersowało i – bez cienia przesady można stwierdzić – zdruzgotało mnóstwo ludzi. Jak łatwo się w tej sytuacji domyślić, tytuł niniejszego tekstu nawiązuje nie tylko do fragmentu znanego skeczu Bohdana Smolenia o odbieraniu nagród Nobla, ale i zakazu, którym metropolita krakowski, arcybiskup Stanisław kardynał Dziwisz odciął księdza Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego od jego działalności wokół lustracji w Kościele.