Ponad 60 lat temu, w cieniu szalejącej nad głowami wojny, dwie rzeczy były łatwiejsze do zdobycia niż teraz: nienawiść i odwaga. Chociaż ta pierwsza była o wiele częstsza, może dlatego przejawy tej drugiej widać do dzisiaj. Co widać na przykładzie Ireny Sendlerowej.

Narody, które tracą pamięć, tracą życie.
Jan Paweł II

Zabieram głos w imieniu nielicznych żyjących dzisiaj byłych więźniów KL Auschwitz pochodzących z Chorzowa. Cieszymy się, że Opatrzność pozwoliła nam nie tylko przetrwać gehennę obozową, ale dożyć do dzisiaj i że możemy w dalszym ciągu być świadkami czasu „pogardy dla człowieka”. Nie jest to łatwe, ale czynimy to w poczuciu moralnego obowiązku wobec historii i młodych pokoleń. Z przykrością należy stwierdzić, że żyjemy w czasach, gdy przekaz historyczny o Auschwitz jest nie tylko zniekształcany, ale wręcz fałszowany!

Zadziwiająca była w ostatnim tygodniu erupcja gromów, spadających zewsząd na głowę Stanisława Michalkiewicza, konserwatywnego publicysty (nie sposób napisać o nim „prawicowy” w kraju, w którym za prawicę uważa się socjalistyczny LPR), publikującego w tygodniku „Najwyższy Czas!”, w portalu „Antysocjalistyczne Mazowsze”, czy w cyklu „Myśląc ‘Polska’” w Radiu Maryja. W swoim felietonie, wygłoszonym na falach wspomnianej rozgłośni, użył on wobec Międzynarodowego Kongresu Żydów i Amerykańskiego Komitetu Żydowskiego określenia „Judajczykowie”, przyprawiając to zaczerpniętym z książki profesora Finkelsteina terminem „przedsiębiorstwo Holokaust”.