Debatę pomiędzy byłym prezydentem Kwaśniewskim, a obecnym premierem Kaczyńskim oglądało prawie 10 milionów osób – 1/4 polskiego narodu. Każdy z tych dziesięciu milionów włączył telewizor po to, aby zobaczyć spór na temat dwóch wizji Polski. Bo przecież politycy w takich debatach mają wywoływać iskry, ścierać się ze sobą. Wygrywa i zyskuje poparcie wyborców ten, kto nie da się wyprowadzić z równowagi. Zwycięża  ten, kto będzie błyskotliwszy, inteligentniejszy oraz – bez sięganiu bruku w oskarżeniach – bardziej zdecydowany. To oczywistość. Gdy jednak do głosu dochodzą polityczne rozgrywki, to oczywistość ta przestaje być tak bardzo oczywista, a od „oczywistej oczywistości” Jarosława Kaczyńskiego dzielą ją lata świetlne.

Analityczne zsyntezowanie niegdysiejszej debaty między eksprezydentem III RP Aleksandrem Kwaśniewskim a obecnym liderem partii rządzącej, w postaci premiera Jarosława Kaczyńskiego, wbrew gorączkowo wystawionym opiniom wszechwiedzących i jaśnie oświeconych komentatorów politycznych oraz nieprzebranych rzesz nadzwyczajnie zaangażowanych politycznie, co niezidentyfikowanych i nieistniejących z punktu widzenia formalnego reprezentantów „miejskiej spójki” w postaci forowiczów, blogerów i innych, w moim skromnym i zlaicyzowanym rozumowaniu nie należałoby to zadań prostych, łatwych i przyjemnych.

Coraz bardziej zadziwia mnie Jarosław Kaczyński. Z każdym dniem kampanii wyborczej coraz mniej rozumiem premiera. Jak można bowiem być zdeklarowanym antykomunistą a jednocześnie uprawiać politykę wzmacniania lewej nogi? Po co premier każe się deklarować Tuskowi w sprawie niezawiązywania w przyszłości koalicji z LiD, skoro uczestnicząc w debatach z Kwaśniewskim sam wrzuca PO w objęcia lewicowej formacji.